ടെക്സസിലെ മക്അലനിലെ മണ്ടൻ കറുത്ത പക്ഷികൾ ഒരു ജീവിതപാഠമാണ്

ആളുകൾ ശല്യമെന്നു വിളിക്കുന്നതിനെ ഒരു മുത്തച്ഛൻ ക്ലാസ്മുറിയെന്നു വിളിക്കുന്നു
സമർപ്പണം
എന്റെ ആദ്യ പേരക്കുട്ടിക്കും അവളുടെ കുഞ്ഞനിയത്തിക്കും— ക്രിസ്മസ് 2025
സില്ലി ഗൂസ് മുത്തച്ഛൻ ലല്ലി എഴുതിയത്
എന്റെ ആദ്യ പേരക്കുട്ടി ഇതിനുമുമ്പ് പലതവണ ടെക്സസിലെ മക്അലനിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്; ഓരോ സന്ദർശനവും അതിന്റേതായ സന്തോഷം കൊണ്ടുവന്നു – അവർ താമസിക്കുന്നത് ന്യൂയോർക്കിലാണ്. എന്നാൽ ഈ ക്രിസ്മസ് വ്യത്യസ്തമായി തോന്നുന്നു. ഇത്തവണ അവൾ വരുന്നത് ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയായി മാത്രമല്ല, ഒരു ചേച്ചിയായിട്ടാണ്. നാലു മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള തന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയെയും മാതാപിതാക്കളെയും കൂട്ടിയാണ് അവൾ വരുന്നത്; ഞങ്ങളുടെ മക്അലനിലെ വീട് വളരെ സവിശേഷമായ ഒരു രീതിയിൽ നിറയും.
ഈ വർഷം, സില്ലി ഗൂസ് മുത്തച്ഛൻ—ലല്ലി—അല്പം വ്യത്യസ്തമായ ഒന്ന് ചെയ്യാൻ പോകുന്നു. പലരും ശല്യമെന്നു വിളിക്കുന്ന ഒന്നിൽനിന്ന് ഞാൻ അവളെ ചെറിയ ജീവിതപാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു. എങ്കിലും, ഞാൻ അതിനെ മികച്ച ഒരു പഠനോപാധിയായാണ് കാണുന്നത്: ടെക്സസിലെ മക്അലനിൽ, എച്ച്-ഇ-ബി (H-E-B) സ്റ്റോറിനു തൊട്ടടുത്ത്, ട്രെന്റണും 10-ആം സ്ട്രീറ്റും ചേരുന്ന കവലയിൽ എല്ലാ സന്ധ്യയ്ക്കും കൂട്ടമായെത്തുന്ന കറുത്ത പക്ഷികൾ. അവിടത്തെ എച്ച്-ഇ-ബി സ്റ്റോർ മക്അലന് വെറുമൊരു പലചരക്കുകടയല്ല. അതൊരു സാമൂഹിക അടയാളമാണ്—കുടുംബങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുകയും അയൽക്കാർ പരസ്പരം കാണുകയും ദൈനംദിന ജീവിതം ഊഷ്മളതയോടും പരിചിതത്വത്തോടും കൂടി ചുരുളഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടം. വൃത്തിയുള്ളതും സ്വാഗതമരുളുന്നതും ടെക്സസ് മൂല്യങ്ങളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതുമായ എച്ച്-ഇ-ബി, നിശ്ശബ്ദമായി ആ അയൽപക്കത്തിന്റെ നങ്കൂരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
തൊട്ടുപുറത്ത്, പാർക്കിംഗ് സ്ഥലത്തിനും സമീപത്തെ മരങ്ങൾക്കും മുകളിൽ, എല്ലാ സന്ധ്യയ്ക്കും കറുത്ത പക്ഷികൾ ഒത്തുകൂടുന്നു; ഒരു സാധാരണ കവലയെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ക്ലാസ്മുറിയാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട്.
ചിലർക്ക് അവ വെറും ബഹളംവെക്കുന്ന പക്ഷികളാണ്. എനിക്കാകട്ടെ, ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ജീവിതപാഠങ്ങളുടെ അധ്യാപകരാണ് അവ.
കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷത്തിനിടെ എന്റെ കൊച്ചുപേരക്കുട്ടി മനോഹരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നു; അവളുടെ പദസമ്പത്ത് ദിവസംതോറും വളരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം ആംഗ്യങ്ങളുമുണ്ട്—വിരൽചൂണ്ടൽ, കൈകളുടെ ചലനങ്ങൾ, ആവേശത്തിന്റെ കൊച്ചുചാട്ടങ്ങൾ, പിന്നെ ഒരുപാട് ചാട്ടങ്ങൾ — മുത്തച്ഛന് താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതൽ. അവൾ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ സ്വയം ഉത്തരം പറയുന്നു, ജിജ്ഞാസയോടും ആത്മവിശ്വാസത്തോടും കൂടി ലോകത്തിലൂടെ നീങ്ങുന്നു. അവൾ വളരുന്നതു കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വേഗം കുറയ്ക്കാനും ചെറുപ്പമാകാനും അവളുമായി ചെറിയ ജീവിതപാഠങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും തോന്നുന്നു—പ്രൊഫസർ എമെരിറ്റസിന്റെ തൊപ്പിയണിഞ്ഞുള്ള പ്രഭാഷണങ്ങളിലൂടെയല്ല, കഥകളിലൂടെയും ലളിതമായ നിമിഷങ്ങളിലൂടെയും. ടെക്സസിലെ മക്അലനിലെ ഞങ്ങളുടെ വീടിനു തൊട്ടുപുറത്ത്, തുടങ്ങാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഇടം കറുത്ത പക്ഷികൾ ഒരുക്കിത്തരുന്നു.
ഈയിടെ ഒരു ദിവസം, സ്വന്തം ശബ്ദം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് താൻ എത്രമാത്രം പഠിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് എന്റെ പേരക്കുട്ടി എനിക്കു കാണിച്ചുതന്നു.
ഐസ്ക്രീം ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടെ അവൾ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുമ്പോൾ എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തരുത്.”
ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു, “ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചുതീർന്നശേഷം ഞാൻ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തിക്കോട്ടെ?”
അവൾ ഒന്നു നിർത്തി, ആലോചിച്ചു, എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു, “ശരി.”
ആ ചെറിയ സംഭാഷണത്തിൽ ഞാൻ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നു കണ്ടു. “ഇപ്പോൾ വേണ്ട” എന്നും “പിന്നീടാകാം” എന്നും പറയാൻ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവൾ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുകയും വ്യക്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുകയുമായിരുന്നു.
ടെക്സസിലെ മക്അലനിൽ 10-ആം സ്ട്രീറ്റിലും ട്രെന്റണിലും കറുത്ത പക്ഷികൾ ചെയ്യുന്നതും കൃത്യമായി അതുതന്നെയാണ്.
ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം സുരക്ഷിതമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ അവ പരസ്പരം മൃദുവായി സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും അവയെ ഞെട്ടിച്ചാൽ, അവയുടെ ശബ്ദം ഒറ്റയടിക്ക് ഉച്ചത്തിലാകുന്നു—ചിലുചിലു, ചിലുചിലു, ചിലുചിലു!—കൂട്ടുകാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതുപോലെ. ചിലപ്പോൾ, കണ്ണടച്ചുതുറക്കുംമുമ്പ് അവയെല്ലാം ഒന്നിച്ച് പറന്നുയരുന്നു. എപ്പോൾ ശബ്ദമുയർത്തണമെന്നും എപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകണമെന്നും എപ്പോൾ നീങ്ങാൻ സമയമായെന്നും അവയ്ക്കറിയാം. സൂര്യൻ താഴാൻ തുടങ്ങുകയും ആകാശം മയപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, എല്ലായിടത്തുനിന്നും കറുത്ത പക്ഷികൾ എത്തിത്തുടങ്ങുന്നു. ഓരോന്നായി, പിന്നെ കൂട്ടംകൂട്ടമായി, അവ ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്തുള്ള മരങ്ങളിലും കമ്പികളിലും നിറയുന്നു; രാത്രി വിശ്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ആവേശത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്.
സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാൽ, അവയെക്കുറിച്ച് മറ്റൊന്നുകൂടി നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കും. കറുത്ത പക്ഷികൾക്ക് ഒന്നിച്ചിരിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്, എന്നാൽ അവ പരസ്പരം തിക്കിത്തിരക്കുന്നില്ല. ഒരു കമ്പിയിലോ ശാഖയിലോ, ഓരോ പക്ഷിയും തനിക്കും അടുത്തതിനുമിടയിൽ അല്പം ഇടം വിടുന്നു.
ആ ചെറിയ ഇടമാണ് ബഹുമാനം.
അത് പറയുന്നു, “നീ എന്റെ കൂട്ടുകാരനാണ്, നീ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമാണ്, പക്ഷേ ഞാൻ നിനക്ക് ഇടം തരും.”
ആ ഇടമുണ്ടെങ്കിലും, അവ പരസ്പരം കരുതലോടെ നോക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷി നീങ്ങുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഒന്നിച്ചു കളിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും പങ്കുവെക്കുകയും, അപ്പോഴും ചാടാനും വട്ടംകറങ്ങാനും തങ്ങളായിരിക്കാനും പരസ്പരം ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെതന്നെ.
കറുത്ത പക്ഷികളും, കൊച്ചുകുട്ടികളുൾപ്പെടെയുള്ള മനുഷ്യരും തമ്മിൽ ഒരു നിർണ്ണായക വ്യത്യാസമുണ്ട്. തങ്ങളുടെ കാഷ്ഠം എവിടെ വീഴുന്നുവെന്ന് പക്ഷികൾ ചിന്തിക്കാറില്ല. മരങ്ങളിൽനിന്നും കമ്പികളിൽനിന്നും അത് നേരെ നിലത്തേക്കു വീഴുന്നു. പക്ഷികൾക്ക് അത് സ്വാഭാവികമാണ്, എന്നാൽ മനുഷ്യരായ നാം ശ്രദ്ധിക്കണം എന്നാണ് അതിനർത്ഥം. പക്ഷിക്കാഷ്ഠം നാം തൊടാൻ പാടില്ലാത്ത ഒന്നാണ്. കണ്ണുകൊണ്ടു നോക്കാം, കൈകൊണ്ടു തൊടരുത്. എപ്പോഴെങ്കിലും അതിനടുത്ത് ചവിട്ടിയാൽ, സോപ്പുപയോഗിച്ച് കൈകൾ നന്നായി കഴുകണം. ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് നാം ആരോഗ്യത്തോടെയും കരുത്തോടെയും ഇരിക്കുന്നത്.
പിന്നെ വരുന്നത് മുത്തച്ഛന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളികളിലൊന്നാണ്.
ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുനിന്ന് രണ്ടു തൂണുകൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്ന കറുത്ത പക്ഷികളെ എണ്ണുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷിൽ: വൺ, ടൂ, ത്രീ…
സ്പാനിഷിൽ: ഊനോ, ദോസ്, ത്രെസ്…
ഹിന്ദിയിൽ: ഏക്, ദോ, തീൻ…
മലയാളത്തിൽ: ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്…
ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങൾ എണ്ണിത്തീരുംമുമ്പ് പക്ഷികൾ പറന്നുപോകും; അത് തികച്ചും നല്ലതുതന്നെ. ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും തുടങ്ങും. പക്ഷികളെ എണ്ണുന്നത് അക്കങ്ങളും പുതിയ ഭാഷകളും ക്ഷമയും പഠിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ഒന്നിച്ചു ചെയ്യുമ്പോൾ പഠനം ആനന്ദകരമാകുമെന്ന് അത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
എല്ലാ സന്ധ്യയ്ക്കും ഒത്തുകൂടുന്ന ആ കറുത്ത പക്ഷികളെപ്പോലെ, നീ ഇപ്പോൾ ഒരു ചേച്ചിയാണ്. നീ ചെറുതായിരിക്കാം, പക്ഷേ നീ പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണ്. നീ നോക്കുന്നു, കേൾക്കുന്നു, ശബ്ദമുയർത്തുന്നു, കരുതുന്നു. നിന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തി ഇനിയും സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൾക്ക് നിന്റെ ശബ്ദം അറിയാം. കറുത്ത പക്ഷികൾ അടുത്തിരിക്കുകയും ഇടം വിടുകയും പരസ്പരം കരുതുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, നിന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയെ സുരക്ഷിതയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവളുമായി നിലനിർത്താൻ നീ സഹായിക്കും. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയും പക്ഷികൾ മരങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ചേക്കേറുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വിശ്രമിക്കാൻ സമയമായെന്ന് നമുക്കറിയാം—പക്ഷികൾക്കും കുഞ്ഞനിയത്തിമാർക്കും ചേച്ചിമാർക്കും. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല പാഠങ്ങളിൽ ചിലത് ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ലോകത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നതിൽനിന്നുതന്നെ ലഭിക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞ് മുത്തച്ഛൻ പുഞ്ചിരിക്കും.