പരാജയം, വിശ്വാസം, നൊബേൽ സമ്മാനം: 2025-ലെ മഹത്തായ കണ്ടെത്തലുകൾക്കു പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ കഥ
ഉൾക്കാഴ്ച നമ്പർ 16
ലേഖകൻ: ഡോ. മാണി സ്കറിയ, Ph.D.
പ്രൊഫസർ എമെരിറ്റസ്, ടെക്സസ് എ&എം–കിങ്സ്വിൽ
നമ്മുടെ ശരീരത്തെ കാക്കുന്ന കോശങ്ങൾ മുതൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽനിന്ന് ജലം വലിച്ചെടുക്കുന്ന തന്മാത്രകൾ വരെ—ഈ വർഷത്തെ നൊബേൽ സമ്മാനങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നത് ജീവനെത്തന്നെ നിലനിർത്തുന്ന ശാസ്ത്രത്തെയാണ്. വൈദ്യശാസ്ത്രം ജീവനെ മനസ്സിലാക്കി അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; രസതന്ത്രം ഭൂമിക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമായതിനെ—ശുദ്ധജലത്തെ—വീണ്ടെടുത്ത് ജീവനെ പുതുക്കുന്നു.
പ്രതിഭയ്ക്കു പിന്നിലെ ക്ഷമ
ഓരോ ഒക്ടോബറിലും ലോകം പ്രതിഭയെ ആഘോഷിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുന്നു—എന്നാൽ അതിനു പിന്നിലെ ക്ഷമയെ ആദരിക്കാൻ നിൽക്കുന്നവർ ചുരുക്കം. നൊബേൽ സമ്മാനം വെറുമൊരു മെഡലല്ല; ആരും കാണാത്ത പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും നിശ്ശബ്ദമായ പരാജയങ്ങളുടെയും, തോറ്റുകൊടുക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത അടങ്ങാത്ത ജിജ്ഞാസയുടെയും സ്മാരകമാണത്.
കരഘോഷത്തിനു മുമ്പ് ഒരു വർഷം നീളുന്ന സൂക്ഷ്മമായ പ്രക്രിയയുണ്ട്. അപേക്ഷകൾ (നാമനിർദ്ദേശങ്ങൾ) തലേവർഷം സെപ്റ്റംബറിൽ ആരംഭിച്ച് പുരസ്കാരവർഷത്തിലെ ജനുവരി 31-ഓടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഫെബ്രുവരി മുതൽ ഓഗസ്റ്റ് വരെയാണ് വിലയിരുത്തൽ കാലം; പ്രധാനമായും സ്റ്റോക്ക്ഹോമിലും ഓസ്ലോയിലുമായി നടക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ 5–6 കമ്മിറ്റി അംഗങ്ങൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നൂറുകണക്കിന് ബാഹ്യ വിദഗ്ദ്ധരുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഓരോ വിഭാഗത്തിലും ഏകദേശം 250–400 നാമനിർദ്ദേശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; അവയിൽനിന്ന് വിരലിലെണ്ണാവുന്നവർ മാത്രമാണ് പുരസ്കാരജേതാക്കളായി ഉയർന്നുവരുന്നത്. എല്ലാ ഒക്ടോബറിലുമെത്തുന്ന പൊതുപ്രഖ്യാപനം ഒരു യാത്രയുടെ അന്ത്യമല്ല, മറിച്ച് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ട സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന്റെ ആഘോഷമാണ്.
പറഞ്ഞുവരുമ്പോൾ, എന്നെപ്പോലുള്ള സിട്രസ് കർഷകർ തെക്കൻ ടെക്സസിലെ തോട്ടങ്ങളിലൂടെ നടന്ന്, പഴങ്ങൾ മൃദുവായി തൊട്ടും രുചിച്ചും അവയുടെ മൂപ്പ് പരിശോധിക്കുന്ന കാലം കൂടിയാണ് ഒക്ടോബർ. രണ്ടിനും ഒരു നിശ്ശബ്ദ താളമുണ്ട്—വർഷങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിനുശേഷം ഒരു ഫലം പാകമാകുന്നത് നോക്കിയിരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനും, പ്രകൃതി ഒടുവിൽ തയ്യാറാകുന്ന നിമിഷം തിരിച്ചറിയുന്ന കർഷകനും. സിട്രസിനെപ്പോലെതന്നെ ശാസ്ത്രവും, വിവേകത്തോടെ കാത്തിരിക്കുന്നവർക്ക് പ്രതിഫലം നൽകുന്നു.
ഒന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ: ഒരൊറ്റ കണ്ടെത്തലിന്റെ കാലയളവിനുള്ളിൽ ഒരു ഗവേഷകൻ വിവാഹിതനായി, ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളർത്തി, ആ കുഞ്ഞ് വളർന്ന് വിവാഹം കഴിച്ച് സ്വന്തമായി ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായെന്നുപോലും വരാം—അപ്പോഴും അതേ പരീക്ഷണം നിശ്ശബ്ദമായി വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രത്തിന് എത്ര കാലമെടുക്കാമെന്നതിന്റെ അളവാണിത്.
2025-ലെ വൈദ്യശാസ്ത്ര നൊബേൽ
കോശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വഴിത്തിരിവായ പഠനങ്ങളിലൂടെ, മനുഷ്യശരീരം രോഗത്തെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന നമ്മുടെ ധാരണയെ പുനർനിർവചിച്ച മൂന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർക്കാണ് 2025-ലെ വൈദ്യശാസ്ത്ര നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചത്. മുപ്പതിലേറെ വർഷം മുമ്പാണ് അവരുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയത്—ചെറിയ ലബോറട്ടറികൾ, ഉറപ്പില്ലാത്ത ധനസഹായം, ഒപ്പം തന്മാത്രകൾ ഒരുനാൾ ഡോക്ടർമാരോടും ചികിത്സകരോടും ഒരു പുതിയ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുമെന്ന ഒരു സ്വപ്നവും.
തന്മാത്രാ കണ്ടെത്തലുകൾക്കായി ഒരു ജീവിതകാലം
ശരീരത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ ചുരുളഴിക്കാൻ ഓരോ പുരസ്കാരജേതാവും രണ്ടുമൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾ സമർപ്പിച്ചു. അദൃശ്യമായ കോശമർമ്മരങ്ങളെ അളക്കാവുന്ന സിഗ്നലുകളാക്കി മാറ്റിയത് അവരുടെ ക്ഷമയാണ്—ലാഭമല്ല, ജിജ്ഞാസ നയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ഗവേഷണം എങ്ങനെ ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറയാകുന്നു എന്നതിന്റെ അസാധാരണമായ തെളിവ്.
അന്തരീക്ഷത്തിൽനിന്ന് ജലം പിടിച്ചെടുക്കൽ
സൂക്ഷ്മദർശിനിയിൽനിന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ, 2025-ലെ രസതന്ത്ര നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചത് അന്തരീക്ഷത്തിൽനിന്ന് ജലം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള വഴി കണ്ടെത്തിയ മൂന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർക്കാണ്—ഭൂമിയിലെമ്പാടുമുള്ള വരൾച്ചബാധിത പ്രദേശങ്ങളെ ഒരുനാൾ നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു കണ്ടെത്തൽ. മെറ്റൽ-ഓർഗാനിക് ഫ്രെയിംവർക്കുകളെക്കുറിച്ചുള്ള (metal-organic frameworks – MOFs) അവരുടെ പഠനം, നാം ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിൽനിന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശുദ്ധജലം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സാധ്യത തുറന്നിട്ടു. ഈ നവീകരണവും ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള തീപ്പൊരിയായിരുന്നില്ല; ഏകദേശം മുപ്പതു വർഷത്തെ ഗവേഷണത്തിന്റെയും പരീക്ഷണത്തിന്റെയും മിനുക്കുപണികളുടെയും മെല്ലെ, എന്നാൽ അണയാതെ കത്തിയ ജ്വാലയായിരുന്നു.
വ്യക്തിപരമായി പറഞ്ഞാൽ, രസതന്ത്ര പുരസ്കാരജേതാക്കളിലൊരാളായ ഡോ. ഒമർ യാഗിയുമായി എനിക്കൊരു പ്രത്യേക ബന്ധം തോന്നുന്നു; ജോർദാനിലെ അമ്മാനിലാണ് അദ്ദേഹം ബാല്യകാലം ചെലവഴിച്ചത്. ജോർദാനിലെ യുഎസ്എഐഡി (USAID) ദൗത്യകാലത്ത് ഞാനും അവിടെ താമസിച്ച് ജോലി ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ, ഒരു യുവവിദ്യാർത്ഥിയായി അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ നടന്ന അതേ പരുക്കൻ കുന്നുകളും വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ തെരുവുകളും എനിക്കിന്നും വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്. അക്കാലത്ത് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു പതിവ്, എല്ലാ ഉച്ചകഴിഞ്ഞും ജോലി കഴിഞ്ഞ് എന്റെ കൊച്ചുമകൻ റോണിനെ ഞങ്ങളുടെ ഫോക്സ്വാഗൺ കാറിൽ അമ്മാന്റെ കുന്നുകളിലൂടെയും പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിലൂടെയും കൊണ്ടുപോകുന്നതായിരുന്നു—അവനെ എന്നും ഉറക്കിക്കിടത്തിയിരുന്ന ഒരു സൗമ്യയാത്ര. അതേ കുന്നുകളിൽനിന്നും പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നും ലോകവേദിയിലേക്കുള്ള ഡോ. യാഗിയുടെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സ്ഥിരോത്സാഹം പലപ്പോഴും എളിയ ചുറ്റുപാടുകളിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു—അവിടെയാണ് സ്വപ്നങ്ങളും ഓർമ്മകളും ക്ഷമയാലും ലക്ഷ്യബോധത്താലും സ്നേഹത്താലും നിശ്ശബ്ദമായി രൂപപ്പെടുന്നത്.
2025-ലെ നൊബേൽ സമ്മാനജേതാക്കൾ
| മേഖല | ജേതാവ് 1 | ജേതാവ് 2 | ജേതാവ് 3 |
| ശരീരശാസ്ത്രം / വൈദ്യശാസ്ത്രം | മേരി ഇ. ബ്രങ്കോ | ഫ്രെഡ് റാംസ്ഡെൽ | ഷിമോൺ സകാഗുച്ചി |
| രസതന്ത്രം | സുസുമു കിറ്റഗാവ | റിച്ചാർഡ് റോബ്സൺ | ഒമർ യാഗി |
(ഉറവിടം: നൊബേൽ സമ്മാന പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ, ഒക്ടോബർ 2025 — www.nobelprize.org)
രോഗപ്രതിരോധ സഹിഷ്ണുത (immune tolerance) മുതൽ അന്തരീക്ഷ ജലശേഖരണം വരെ—ജീവനെയും ജലത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് 2025-ൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട ആറ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ.
പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ അധ്വാനം പകരുന്ന കാലാതീത പാഠങ്ങൾ
രണ്ടു കഥകളും പങ്കുവെക്കുന്നത് ഒരു കാലാതീത പാഠമാണ്: ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ നവീകരണങ്ങൾ പലപ്പോഴും ആരും ചോദിക്കാൻ തോന്നാത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. വിഷയമേഖലകളാൽ വേർതിരിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും സ്ഥിരോത്സാഹത്താൽ ഒന്നിച്ച ഈ ശാസ്ത്രജ്ഞർ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: ഒരു ആശയത്തിനും ഒരു ആഗോള പരിഹാരത്തിനും ഇടയിലുള്ള ദൂരം അളക്കുന്നത് വർഷങ്ങളിലല്ല, ധൈര്യത്തിലും ക്ഷമയിലുമാണ്.
പരാജയത്തിന്റെ ശക്തി
മറ്റൊരു കഥ എന്നെ പലപ്പോഴും ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്—എന്റെ സഹ സസ്യരോഗശാസ്ത്രജ്ഞനും (plant pathologist) നൊബേൽ സമാധാന സമ്മാനജേതാവുമായ ഡോ. നോർമൻ ബോർലോഗിന്റെ കഥ; അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാർഷിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ അന്നമൂട്ടാൻ സഹായിച്ചു. ആ വിജയത്തിന് ഏറെ മുമ്പ്, ബിരുദാനന്തര പഠനത്തിനായി ആദ്യം കോർണൽ സർവ്വകലാശാലയിൽ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ ബോർലോഗ് തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. പ്രവേശന പ്രക്രിയയിൽ പരാജയപ്പെട്ട അദ്ദേഹം പകരം മിനസോട്ട സർവ്വകലാശാലയിൽ Ph.D. പഠനം തുടർന്നു; അവിടെയാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ യഥാർത്ഥ പാത കണ്ടെത്തിയത്.
ആ ആദ്യകാല തിരിച്ചടിയല്ല അദ്ദേഹത്തെ നിർവചിച്ചത്—അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥിരോത്സാഹമാണ്. അടഞ്ഞ ഒരു വാതിലിന്റെ പേരിലല്ല, പിന്മാറാൻ കൂട്ടാക്കാത്തതിനാൽ തുറക്കപ്പെട്ട ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവിതങ്ങളുടെ പേരിലാണ് ലോകം അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നത്.
യുവതലമുറയോട്: പരാജയം ഒരിക്കലും അന്തിമമല്ല എന്നതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. ശാസ്ത്രത്തിലോ കലയിലോ മാനവപുരോഗതിയിലോ നിലനിൽക്കുന്ന സ്വാധീനം ചെലുത്തിയവരുടെ ജീവിതം പഠിച്ചാൽ, നിങ്ങൾ ഒരു പൊതുധാര കണ്ടെത്തും: ഉയരങ്ങളിലേക്കു പറക്കുംമുമ്പ് അവരെല്ലാം ഇടറിവീണിട്ടുണ്ട്. എത്ര തവണ നാം പരാജയപ്പെടുന്നു എന്നതല്ല, നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ നാം തുടർന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.
ഒരു വ്യക്തിപരമായ ചിന്ത
എന്റെ സ്വന്തം ശാസ്ത്രയാത്രയിലും ഏറ്റവും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഇടങ്ങളിൽ ഇതേ സത്യം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്—ഫലം കാണിക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുത്ത മൈക്രോ-ബഡ്ഡിംഗ് (micro-budding) ചെയ്ത സിട്രസ് മരങ്ങൾ മുതൽ, കർഷകർക്കുള്ള പ്രായോഗിക പരിഹാരങ്ങളായി മെല്ലെ പാകപ്പെട്ട ബയോചാറും (biochar) സൂക്ഷ്മജീവി മണ്ണുമിശ്രിതങ്ങളും വരെ. ഓരോ ചെറിയ മുന്നേറ്റവും ആരും കാണാത്ത എണ്ണമറ്റ പരീക്ഷണങ്ങളിൽനിന്നാണ് പിറന്നത്. ശാസ്ത്രത്തിൽ ക്ഷമ നിഷ്ക്രിയമല്ല; അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും സജീവമായ രൂപമാണ്.
അടിസ്ഥാന ഗവേഷണവും പ്രായോഗിക ഗവേഷണവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലനം
ഈ വർഷത്തെ പുരസ്കാരങ്ങൾ ആഴമേറിയ ഒരു ചോദ്യവും ഉയർത്തുന്നു: എല്ലാവരും അടിസ്ഥാന ഗവേഷണം തന്നെ പിന്തുടരണോ? ഉത്തരം സന്തുലനത്തിലാണ്. അടിസ്ഥാന ഗവേഷണം—മനസ്സിലാക്കലിനുവേണ്ടിയുള്ള ശാസ്ത്രം—പുരോഗതിയുടെ വേരാണ്. എന്നാൽ പ്രായോഗിക ഗവേഷണം—അറിവിനെ ഉപയോഗയോഗ്യമായ പരിഹാരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നത്—അതേ മരത്തിന്റെ തായ്ത്തടിയും ഫലവുമാണ്. ഒന്നില്ലാതെ മറ്റൊന്നിന് തഴച്ചുവളരാനാവില്ല.
ശാസ്ത്രത്തിലെ സ്വപ്നജീവികളും കർമ്മനിരതരും
ആരോഗ്യകരമായ ഒരു ശാസ്ത്ര ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് സ്വപ്നം കാണുന്നവരും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും ഒരുപോലെ ആവശ്യമാണ്. സ്വപ്നജീവികൾ അജ്ഞാതത്തിന്റെ അതിരുകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നു; കർമ്മനിരതർ ആ സ്വപ്നങ്ങളെ മനുഷ്യരാശിയെ അന്നമൂട്ടുകയും സുഖപ്പെടുത്തുകയും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകളാക്കി മാറ്റുന്നു. അതിനാൽ സർവ്വകലാശാലകളും സർക്കാരുകളും വ്യവസായങ്ങളും ജിജ്ഞാസയും പ്രയോഗവും ഒന്നിച്ചു നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം വളർത്തിയെടുക്കണം—’എന്തുകൊണ്ട്’ എന്നു ചോദിക്കാനുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനൊപ്പം ‘എങ്ങനെ’ എന്നു ചോദിക്കാനുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ സന്നദ്ധതയും ഉള്ള ഒരിടം.
വേരുകളും ചിറകുകളുമുള്ള ശാസ്ത്രം
2025-ലെ നൊബേൽ കമ്മിറ്റികൾ, ഒരുപക്ഷേ മനഃപൂർവ്വമല്ലാതെ, ഈ സമ്പൂർണ്ണ സഹജീവനത്തെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വൈദ്യശാസ്ത്ര പുരസ്കാരം ജീവന്റെ ജീവശാസ്ത്രത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു; രസതന്ത്ര പുരസ്കാരം അതിജീവനത്തിന്റെ രസതന്ത്രത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു. ഒന്ന് നമ്മെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്നു, മറ്റൊന്ന് നമ്മുടെ ദാഹമകറ്റുന്നു. സ്ഥിരോത്സാഹവും കാരുണ്യവും നയിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള പ്രതീക്ഷകളെ—കൂടുതൽ കാലം ജീവിക്കാനും കൂടുതൽ നന്നായി ജീവിക്കാനും—സേവിക്കാനുള്ള ശക്തി ശാസ്ത്രത്തിന് ഇന്നുമുണ്ടെന്ന് അവ ഒരുമിച്ച് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഇതു വായിക്കുന്ന യുവശാസ്ത്രജ്ഞനോട്: ലാബിലോ വയലിലോ നിങ്ങൾ ചെലവഴിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദ മണിക്കൂറുകൾക്ക് വിലയുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ വിജയം ആഴ്ചകളിലോ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലോ അളക്കരുത്—നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തോടുള്ള സ്ഥിരോത്സാഹത്തിൽ അളക്കുക. നയരൂപകർത്താക്കളോടും സ്ഥാപനങ്ങളോടും: ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഫലങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ അതിനെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്ന മനുഷ്യരിലും നിക്ഷേപിക്കുക.
ജീവിതത്തെപ്പോലെതന്നെ ശാസ്ത്രത്തിനും വേരുകളും ചിറകുകളും വേണം. അടിസ്ഥാന ഗവേഷണം നമുക്ക് സത്യത്തിൽ വേരുകൾ നൽകുന്നു; പ്രായോഗിക നവീകരണം മനുഷ്യരാശിയെ സേവിക്കാനുള്ള ചിറകുകളും. 2025-ലെ നൊബേൽ സമ്മാനങ്ങൾ ഇവ രണ്ടിനെയും ആദരിക്കുന്നു—ക്ഷമയോടെയുള്ള ശാസ്ത്രത്തിന് ദാഹം ശമിപ്പിക്കാനും രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്താനും നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ പുതുക്കാനുമുള്ള ശക്തി ഇന്നുമുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.