ചട്ടി: ന്യൂയോർക്കിലെ മാൻഹാട്ടനിൽ ഒരു കേരള റെസ്റ്റോറന്റ്

ചട്ടിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ആ രുചികൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ നാവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

ഈ ചെറിയ റീൽ ഒരു റെസ്റ്റോറന്റ് നിരൂപണമല്ല—കേരളത്തിന്റെ ഭക്ഷണദർശനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ലഘുപാഠമാണ്.

കേരളത്തിൽ ചട്ടി എന്നാൽ വിളമ്പുന്ന പാത്രമല്ല, മൺകലമാണ്—പാചകം ചെയ്യുന്ന പാത്രം. ആദ്യം വരുന്നത് പാത്രമാണ്. ഭക്ഷണം എങ്ങനെ പാകം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ചൂട് എങ്ങനെ പകരുന്നു, കാലക്രമേണ രുചികൾ എങ്ങനെ വികസിക്കുന്നു എന്നതെല്ലാം അതു രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. വെളിച്ചെണ്ണ മെല്ലെ ചൂടാകുന്നു, കറിവേപ്പില എരിവല്ല, സുഗന്ധമാണ് പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത്, കുടംപുളി (Malabar tamarind) പോലുള്ള പുളിരസങ്ങൾ സാവധാനം പാകമാകാൻ അനുവദിക്കപ്പെടുന്നു—ഒരിക്കലും തിടുക്കമില്ലാതെ.

മൺചട്ടിയിലെ പാചകം തീവ്രതയെക്കാൾ സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്കും, പ്രകടനത്തെക്കാൾ പ്രക്രിയയ്ക്കും, അമിതത്വത്തെക്കാൾ സ്ഥിരതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ക്ഷമയിലും സംയമനത്തിലും വേരൂന്നിയ, നിത്യജീവിതത്തിലെ വീട്ടുഭക്ഷണമാണത്—അവിടെ രുചികൾ ആർത്തുവിളിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ആഴപ്പെടുന്നു.

ചട്ടി എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്ക്, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ കേരളത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഒരു പാചകവ്യാകരണത്തെ—വിനീതവും മണ്ണിൽ ചവിട്ടിനിൽക്കുന്നതും സത്യസന്ധവുമായ ഒന്നിനെ—എങ്ങനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ റീൽ അന്വേഷിക്കുന്നു.

ചില ഭക്ഷണങ്ങൾ പ്ലേറ്റ് ഒഴിയുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
അവ നമ്മോടൊപ്പം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു—നമ്മെ എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്ഡി

1views