ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞ്, ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹം!

മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്.ഡി.

ഇന്ന് രാവിലെ ടെക്സസിലെ മക്അല്ലനിലുള്ള സെന്റ് ഗ്രിഗോറിയോസ് ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയിൽ ഒരു വിശിഷ്ട അതിഥി(കൾ) ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. രണ്ടു വയസ്സുകാരൻ സീക്ക്, ഫിലഡെൽഫിയയിൽ നിന്ന് മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം എത്തിയതായിരുന്നു—ഇരുവരും വൈദ്യരംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും ഞങ്ങളുടെ പള്ളിക്കുടുംബത്തിലെ മുൻ അംഗങ്ങളുമാണ്. മനോഹരമായ ഒരു വീട്ടിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ് പോലെ തോന്നി.

രണ്ടു വയസ്സുകാരനായ സീക്ക് ഡ്രം വായിക്കുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാനുള്ള സന്തോഷം എനിക്കുണ്ടായി. കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങൾ വാക്കുകളില്ലാതെ സംസാരിച്ചു—വിരലുകളും പുഞ്ചിരികളും വിശ്വാസവും മാത്രം.

അവൻ പറഞ്ഞു, തനിക്ക് രണ്ടു വയസ്സാണെന്ന്—രണ്ടു വിരലുകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി അത് ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

തമാശയായി ഞാൻ എന്റെ വലതുകൈയിലെ നാലു വിരലുകൾ കാണിച്ച്, എനിക്ക് മൂന്നു വയസ്സാണെന്ന് പറഞ്ഞു.

എന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയെക്കുറിച്ച് (IQ) ഒരു തരി പോലും സംശയമില്ലാതെ അവൻ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തു.

അല്ലെങ്കിൽ, ഈ മനുഷ്യൻ ഒരു മണ്ടനാണല്ലോ എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ കരുതിയിരിക്കാം – വെറുതെയല്ല എന്റെ സ്വന്തം കൊച്ചുമകൾ എന്നെ “സില്ലി ഗൂസ് ഗ്രാൻഡ്പാ, ലള്ളി” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

പിന്നെ വന്നു, ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ആ നിമിഷം.

കഴുത്തിലെ സ്വർണ്ണമാലയുടെ അറ്റത്തുള്ള കുരിശുകൊണ്ട് അവൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു.

വെറും രണ്ടു വയസ്സിൽ, അവന്റെ വിശ്വാസം നിർമ്മലവും സ്വാഭാവികവുമായിരുന്നു—വീട്ടിൽ നിന്ന്, മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാരിൽ നിന്നും പഠിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും പ്രതിഫലനം.

ഇത്തരം നിമിഷങ്ങൾ യാദൃച്ഛികമായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല.

ഒരു ലളിതമായ കണ്ടുമുട്ടൽ. ഒരു അഗാധമായ അനുഗ്രഹം.

സീക്കിനും അവന്റെ മികച്ച മാതാപിതാക്കളായ അച്ചുവിനും ഡസ്റ്റിനും അഭിനന്ദനങ്ങൾ—ഒരാൾ ഫിസിഷ്യൻ അസിസ്റ്റന്റും (PA) മറ്റേയാൾ ഫിസിഷ്യൻ അസിസ്റ്റന്റ് പഠനവിഭാഗത്തിൽ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസറുമാണ്.

എത്ര മനോഹരമായ ഒരു തുടക്കം.

അവർ കാറിൽ ഹ്യൂസ്റ്റണിലേക്ക് പോയി, അവിടെ നിന്ന് പെൻസിൽവേനിയയിലേക്ക് (PA) വിമാനം കയറും.