ഞാൻ ഇന്ത്യയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്
ഞാൻ ഇന്ത്യയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അത് പൂർണ്ണമായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതിന് ഒരു ലക്ഷ്യബോധമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.
1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി; സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമല്ല, പരിമിതമായ വിഭവങ്ങൾക്കും വലിയ ജനസംഖ്യയ്ക്കും നടുവിൽ രാഷ്ട്രനിർമ്മാണം എന്ന ഭീമമായ ഉത്തരവാദിത്തവും അത് ഏറ്റെടുത്തു. പൈതൃകമായി ലഭിക്കാത്തതെല്ലാം ഇന്ത്യ ബോധപൂർവം കെട്ടിപ്പടുത്തു: സ്ഥാപനങ്ങൾ, പ്രതിരോധശേഷി, ആത്മവിശ്വാസം.
തുടർന്നുവന്ന ദശകങ്ങളിൽ, യുവത്വമുള്ളതും സാമ്പത്തികമായി ദരിദ്രവുമായ ഒരു രാഷ്ട്രം നിർണായകമായ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു: വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ വൻതോതിൽ നിക്ഷേപിക്കുക. മെഡിക്കൽ കോളേജുകളും സർവകലാശാലകളും എഞ്ചിനീയറിംഗ് സ്ഥാപനങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകൾ ഓഫ് ടെക്നോളജിയും ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിച്ചു: മാനവ മൂലധനം — അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും യുവജനങ്ങൾ.
ആ ബുദ്ധിശക്തി രാഷ്ട്രത്തെ മാറ്റിമറിക്കുകയും അതിന്റെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയിൽ പരിശീലനം നേടിയവരും ഇന്ത്യൻ വംശജരുമായ പ്രൊഫഷണലുകൾ ഇന്ന് ആഗോള കമ്പനികളെ നയിക്കുന്നു, ശാസ്ത്രത്തെയും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തെയും മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു, സാങ്കേതികവിദ്യയെയും ധനകാര്യത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, വിദേശത്തും സ്വദേശത്തും ഒരുപോലെ സംഭാവനകൾ നൽകുന്നു.
ഇന്ത്യ തന്നെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ജനസംഖ്യയുള്ള രാഷ്ട്രമായ ഇന്ത്യ, വർധിച്ചുവരുന്ന സമ്പത്തും സാങ്കേതിക ശേഷിയും ഭരണപരമായ കരുത്തുമുള്ള ഒരു വളർന്നുവരുന്ന ആഗോള ശക്തി കൂടിയാണ്. സാമ്പത്തിക-സാങ്കേതിക പുരോഗതിക്കൊപ്പം, പരമാധികാരവും പ്രാദേശിക സ്ഥിരതയും സംരക്ഷിക്കാൻ ആധുനികവും അച്ചടക്കമുള്ളതുമായ ഒരു സൈന്യത്തെ കെട്ടിപ്പടുത്തുകൊണ്ട് ഇന്ത്യ തന്റെ പ്രതിരോധ-സുരക്ഷാ ശേഷിയും ശക്തിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാ വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിലുമെന്നപോലെ വെല്ലുവിളികൾ ബാക്കിയുണ്ട്, എന്നാൽ ദിശ വ്യക്തമാണ്—പുരോഗതി സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള നേതൃത്വത്തിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യവും ജനങ്ങളുടെ അതിജീവനശേഷിയും.
ഈ യാത്ര—സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നിന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തിലേക്ക്—അതിലെ ജനങ്ങളുടേതാണ്.
140 കോടി ഇന്ത്യക്കാർക്കും ഈ പരിവർത്തനത്തിന് വഴികാട്ടുന്ന നേതൃത്വത്തിനും അഭിനന്ദനങ്ങൾ.
ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾക്ക്—ഭൂതകാലത്തിലെയും വർത്തമാനകാലത്തിലെയും ഭാവിയിലെയും—സമർപ്പിക്കുന്നു.
ജയ് ഹിന്ദ്.
— ഡോ. മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്ഡി