പ്രതീക്ഷയുടെ ഏറ്റവും നീണ്ട ക്യൂവും ദിവ്യമായ കുപ്പിയും

ഉൾക്കാഴ്ച നമ്പർ 21

ലേഖകൻ: മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്.ഡി.
പ്രൊഫസർ എമിരിറ്റസ്, ടെക്സസ് എ&എം–കിംഗ്സ്‌വിൽ

കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും അച്ചടക്കമുള്ള പൗരന്മാരെയും സർക്കാർ സ്പോൺസർ ചെയ്യുന്ന അവരുടെ രണ്ട് ഭക്തികളെയും കുറിച്ചൊരു നർമ്മചിന്ത.

ലേഖകന്റെ കുറിപ്പ്:

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഭക്ഷണം മുതൽ നോബൽ ജേതാക്കളും മാതൃത്വവും ഉയരാനായി താഴ്ന്നു കുനിയുന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മകലയും വരെ എല്ലാത്തിനെക്കുറിച്ചും ഞാൻ എഴുതി. അതിനാൽ തലച്ചോറിന് ഒരവധി കൊടുക്കാൻ സമയമായെന്ന് തോന്നി — കേരളീയ നർമ്മത്തിന്റെ ഒരു സ്പർശവും തികഞ്ഞ അച്ചടക്കത്തോടെയുള്ള മദ്യപ്രവാഹവും ചേർത്ത് അൽപ്പം ലഘുവായ എന്തെങ്കിലും പകർന്നുനൽകാൻ.

_________________________________________________________________

അച്ചടക്കത്തിന്റെ വിരോധാഭാസം

കേരളത്തിൽ അച്ചടക്കം ഒരു സീസണൽ പ്രതിഭാസമാണ്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ആളുകൾ ഒഴിപ്പിക്കൽ പരിശീലനത്തിലെന്നപോലെ തിരക്കുകൂട്ടുന്നു. സിനിമാ തിയേറ്ററിൽ കൈമുട്ടുകൾ കൂട്ട അക്ഷമയുടെ ആയുധങ്ങളാണ്. കല്യാണ ബുഫെകളിൽ നിയമം ലളിതമാണ്—ആദ്യം ബിരിയാണിയിലെത്തുന്നയാൾ ജയിക്കും – വേഗമേറിയവന്റെ അതിജീവനം!

എന്നാൽ ഒരു സർക്കാർ മദ്യശാലയ്ക്ക് പുറത്തോ—കാണുക!—ശാന്തതയുടെയും ക്രമത്തിന്റെയും നിശ്ശബ്ദ ധ്യാനത്തിന്റെയും ഒരു ദൃശ്യം. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും അച്ചടക്കമുള്ള ക്യൂ നിൽക്കുന്നത് ക്ഷേത്രത്തിലെ അനുഗ്രഹത്തിനോ റേഷൻ കാർഡിനോ വേണ്ടിയല്ല, ദിവ്യമായ കുപ്പിക്കുവേണ്ടിയാണ്.

പാപം വിൽക്കുന്ന — സ്നേഹപൂർവ്വം അതിന് നികുതി ചുമത്തുന്ന — സംസ്ഥാനം

ലോകത്തിന്റെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളിലും സർക്കാരുകൾ വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും പാർപ്പിടവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. കേരളത്തിൽ അവർ സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷയും കൂടി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു—മദ്യത്തിലൂടെയും ലോട്ടറിയിലൂടെയും. ഒന്ന് തൽക്ഷണ ആനന്ദം നൽകുന്നു, മറ്റൊന്ന് ആനന്ദത്തിന്റെ സ്വപ്നം വിൽക്കുന്നു. രണ്ടും അവസാനിക്കുന്നത് ഒരേ സന്ദേശത്തോടെയാണ്: “സംസ്ഥാന ഖജനാവിലേക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ ഉദാരമായ സംഭാവനയ്ക്ക് നന്ദി.” ചായക്കപ്പിനു മുന്നിലിരുന്ന് സദാചാരം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു നാട്ടിൽ, മദ്യം പകരുന്നതും സ്വപ്നങ്ങൾ അച്ചടിക്കുന്നതും സർക്കാർ തന്നെയാണ്.

ദിവ്യമായ കുപ്പി

ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും, ഷട്ടറുകൾ ഉയരും മുമ്പേ, വിശ്വസ്തരായ ഭക്തർ നിശ്ശബ്ദ ഭക്തിയോടെ ഒത്തുകൂടുന്നു. ആചാരം പുരാതനം, ക്രമം ദിവ്യം. തള്ളലില്ല, ബഹളമില്ല—കാത്തിരിപ്പ് മാത്രം. വിലപ്പെട്ട ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ, കുഴപ്പം അച്ചടക്കത്തിനു മുന്നിൽ തലകുനിക്കുന്നു. ഇതൊരു വെറും ക്യൂ അല്ല; കുപ്പിക്കു മുന്നിൽ എല്ലാവരും തുല്യരായ, കേരളത്തിന്റെ അനൗദ്യോഗിക സഹിഷ്ണുതാ ക്ഷേത്രമാണ്.

ആത്മീയ സ്പർശം

ഈ ആചാരത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉയർത്തുന്നത് ഗണപതിയോടുള്ള കേരളീയരുടെ ഭക്തിയാണ്. ഈ നാട്ടിൽ ഓരോ നല്ല കാര്യവും ആരംഭിക്കുന്നത് ഗജമുഖനായ ദേവന് ഒരു ചെറിയ നിവേദ്യത്തോടെയാണ്. അതിനാൽ കുപ്പി തുറക്കുമ്പോൾ ആദരവോടെ ഒരു തുള്ളി വിരലിലെടുത്ത് ഗണപതിക്ക് സമർപ്പിക്കുക. ശുദ്ധമായ ഭക്തി:

ആദ്യം ദൈവം, പിന്നെ പെഗ്.” രുചിയോടെ വിശ്വാസം, ഒരു തുള്ളി ചേർത്ത ഭക്തി. ദൈവശാസ്ത്രവും മദ്യശാസ്ത്രവും ഇത്ര ഇണക്കത്തോടെ ലയിക്കുന്നത് കേരളത്തിൽ മാത്രം.

“തൊട്ടുകൂട്ടാന്റെ” പവിത്ര ശാസ്ത്രം

തീർച്ചയായും, ആ പവിത്ര കൂട്ടാളിയില്ലാതെ ഒരനുഭവവും പൂർണ്ണമാകില്ല—തൊട്ടുകൂട്ടാൻ. മലയാളത്തിൽ ‘തൊട്ട്’ എന്നാൽ “തൊടുക,” ‘കൂട്ടാൻ’ എന്നാൽ “ഒരു ചെറുകടി.” അത് ആട്ടിറച്ചി അച്ചാറാകാം, എരിവുള്ള മത്തി വറുത്തതാകാം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന എന്തിന്റെയെങ്കിലും ഒരു കഷണമാകാം. ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ തൊടൽ—നാവിനെ ഉണർത്താൻ മാത്രം മതിയായത്—പിന്നാലെ ഒരു കവിൾ. ആ ചെറിയ ചേഷ്ടയിൽ രസതന്ത്രം സംസ്കാരവുമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നു. രുചിയും എരിവും ലഹരിയും ചേർന്ന് ചെറിയൊരു സ്വകാര്യ ആനന്ദലഹരി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ ഇത്ര കൃത്യതയുള്ളപ്പോൾ തത്ത്വചിന്തയുടെ ആവശ്യമില്ല.

പ്രതീക്ഷയുടെ ഏറ്റവും നീണ്ട ക്യൂ

ഏതാനും തെരുവുകൾക്കപ്പുറം മറ്റൊരു ക്യൂ രൂപപ്പെടുന്നു—ഇത് ലോട്ടറി ടിക്കറ്റുകൾക്കാണ്. ഓരോ ടിക്കറ്റും കടലാസിൽ മടക്കിവച്ച ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്; “ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ദിവസമായേക്കാം” എന്ന് പറയുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് അത് വിൽക്കുന്നത്. ജയിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഉഷ്ണമേഖലയിലുള്ള കേരളത്തിലെ കോട്ടയത്ത് ഒരു ഹിമപ്പുലിയെ കാണുന്നതിനോളമേയുള്ളൂ, പക്ഷേ ആർക്കും പരാതിയില്ല. പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് യുക്തി വേണ്ടല്ലോ—വിശ്വാസവും പോക്കറ്റിൽ നാൽപ്പത് രൂപയും മാത്രം മതി.

കേരളത്തിലെ ഒരു സർക്കാർ മദ്യശാലയ്ക്കു മുന്നിലെ അച്ചടക്കമുള്ള ക്യൂ (ഫോട്ടോ: മനോരമ ഓൺലൈൻ). ചിത്രം (ഉൾച്ചിത്രം): ലേഖകൻ ഒരുക്കിയ തൊട്ടുകൂട്ടാനുകൾ — നാവിന് ചമ്മന്തി, ഹൃദയത്തിന് മത്തി വറുത്തത്, ആത്മാവിന് അച്ചാർ, നാളെയെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യത്തിന് ഓൾഡ് മങ്ക് — പിന്നെ തീർച്ചയായും, ഒരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റ് അടിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും.

വികാരങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം

മദ്യം താൽക്കാലിക സന്തോഷം നൽകുന്നു. ലോട്ടറി സാങ്കൽപ്പിക സന്തോഷം നൽകുന്നു. നികുതിയിലൂടെ സർക്കാർ സ്ഥിരമായ സന്തോഷം ആസ്വദിക്കുന്നു. വൈകാരിക സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഒരു തികഞ്ഞ മാതൃക: ജനങ്ങൾ ആവേശം നൽകുന്നു, സംസ്ഥാനം വരുമാനം ശേഖരിക്കുന്നു, എല്ലാവരും സംതൃപ്തരായി ഉറങ്ങുന്നു.

പ്രവാഹത്തിന്റെ ഉത്സവങ്ങൾ — ഓണം, ക്രിസ്മസ്, പിന്നെയും

പിന്നെ സമൃദ്ധിയുടെ കാലങ്ങൾ വരുന്നു—ഓണം, ക്രിസ്മസ്, ദീപാവലി, കല്യാണമാസങ്ങൾ. ഓണം ബമ്പർ വാർഷിക ജാക്ക്പോട്ടാകുന്നു; ബെവ്കോ (മദ്യ) ഔട്ട്‌ലെറ്റുകൾ മൺസൂണിലെ പമ്പാനദി പോലെ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു; ഖജനാവ് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു—തടിച്ചും ആഘോഷിച്ചും. ഓണക്കാലത്ത് മഹാബലി പോലും തന്റെ രാജകീയ സദ്യയ്ക്കു മുമ്പ് ഒരു പെഗ്ഗിനായി ക്യൂ നിന്നേക്കാമെന്നാണ് പറച്ചിൽ. ക്രിസ്മസിന് ഭക്തി ആഴമേറുന്നു—പള്ളിയിലും കൗണ്ടറിലും. കല്യാണങ്ങളിലെ ആശംസാ ചഷകം വധൂവരന്മാർക്ക് മാത്രമല്ല, പരോക്ഷമായി സംസ്ഥാന ബജറ്റിനും കൂടിയാണ്. കേരളം ഉത്സവങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുക മാത്രമല്ല—അവയ്ക്ക് മനോഹരമായി പണം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓരോ ഉത്സവകാലവും വിശ്വാസത്തിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ധനകാര്യ ആസൂത്രണത്തിന്റെയും ഒരു ലയനമായി മാറുന്നു.

ക്യൂവിന് പിന്നിലെ മനഃശാസ്ത്രം

ഒരുപക്ഷേ മലയാളികൾ അക്ഷമരല്ല—തിരഞ്ഞെടുത്ത് അച്ചടക്കം പാലിക്കുന്നവരാണ്. പ്രതിഫലം ആത്മീയമോ (ഗണപതി), ദ്രാവകമോ (ബെവ്കോ), ഭാഗ്യമോ (ലോട്ടറി) ആകുമ്പോൾ ക്രമം സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റോ സിനിമാ സീറ്റോ ആകുമ്പോൾ തത്ത്വചിന്ത കടന്നുവരുന്നു: “എന്തിനാണ് തിരക്ക്? നിനക്കുള്ളത് നിനക്ക് വരും… ഒരുപക്ഷേ അടുത്ത ഷോയിൽ.” ഇത് അലസതയല്ല; വിധി മാനേജ്മെന്റാണ്.

പ്രതീക്ഷയുടെ കേരള മോഡൽ

അതിനാൽ കേരളത്തിന്റെ ശാന്തതയുടെ രഹസ്യം സാക്ഷരതയോ ഭരണമോ മാത്രമായിരിക്കില്ല. ഈ സവിശേഷമായ സാമൂഹിക രസതന്ത്രമാണത്—ഒരു കുപ്പി അച്ചടക്കം, ഒരു ടിക്കറ്റ് വിശ്വാസം, ഒരു തൊടൽ ഭക്തി, ഒരു തൊട്ടുകൂട്ടാൻ ആനന്ദം, പിന്നെ ചെലവിന്റെ ഒരുത്സവവും. ദിവ്യമായ കുപ്പി ക്ഷമ പഠിപ്പിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ഏറ്റവും നീണ്ട ക്യൂ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നു. എവിടെയോ ഇരുന്ന്, തന്റെ പവിത്രമായ തുള്ളി സ്വീകരിച്ച് ഗണപതി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു—സ്വർഗ്ഗത്തിനും ഹാപ്പി അവറിനുമിടയിൽ കേരളത്തെ കൃത്യമായ സന്തുലനത്തിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട്.

“വിശ്വാസം, രുചി, ധനകാര്യ അച്ചടക്കം — ഈ മൂന്നും ഒരു കുപ്പിയിലാക്കാൻ കേരളം ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി.” -മാണി സ്കറിയ

____________________________________________________________________

മാണി സ്കറിയ ഒരു പ്രൊഫസർ എമിരിറ്റസും സിട്രസ് കർഷകനും മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷകനുമാണ്—തൊട്ടുകൂട്ടാന്റെ കലയെ വിലമതിക്കുന്നയാളും. രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് കേരളത്തിലായിരുന്നപ്പോൾ, ഐതിഹാസികമായ ആ മദ്യ ക്യൂവിൽ സ്വയം നിൽക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രലോഭനം തോന്നി—തികച്ചും ഗവേഷണത്തിനായി മാത്രം—എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡ്രൈവർ ശക്തമായി എതിർത്തു. പതിവിനു വിപരീതമായി, പ്രൊഫസർ വഴങ്ങി.