ഉയരാനായി കുനിയുക, ഭാഗം 2: ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിനിലെ കാപ്പിയും ജാപ്പനീസ് വണക്കവും

ഉൾക്കാഴ്ച നമ്പർ 20

ലേഖകൻ: മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്.ഡി.
പ്രൊഫസർ എമിരിറ്റസ്, ടെക്സസ് എ&എം–കിംഗ്സ്‌വിൽ

മുൻ ലേഖനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വായനക്കാരന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടത്

വിനയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ മുൻ ലേഖനം — ഉയരാനായി കുനിയുക: ഒരാളുടെ പാദം തൊടുന്നതിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശക്തി – പങ്കുവച്ച ശേഷം, എന്റെ സുഹൃത്ത് ജോസഫ് വി. മാത്യുവിന്റെ ഒരു കമന്റ് എന്റെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു.

“ഒജിഗി” (Ojigi) എന്ന ജാപ്പനീസ് വണക്ക പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത് — ചാരുതയിലൂടെയും ശ്രദ്ധയിലൂടെയും ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കല.

ജപ്പാനിൽ കുനിഞ്ഞു വണങ്ങുന്നത് കീഴടങ്ങലല്ല, മറിച്ച് നന്ദിയുടെയോ ക്ഷമാപണത്തിന്റെയോ അംഗീകാരത്തിന്റെയോ പരിഷ്കൃതമായ പ്രകടനമാണെന്ന് ജോസഫ് വിശദീകരിച്ചു — വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പേ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ആംഗ്യം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങളുടെ യാത്രകളിലെ ഒരു ശാന്തമായ പ്രഭാതം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു — ഒരു ജീവിതകാലത്തെ അർത്ഥം പേറിയ ഒരു ചെറിയ നിമിഷം. 2023-ൽ ഞാനും ഭാര്യ ആനും ടോക്കിയോയിൽ നിന്ന് ക്യോട്ടോയിലേക്ക് ഒരു ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിനിലായിരുന്നു — അച്ചടക്കവും സൗന്ദര്യവും സംഗമിക്കുന്ന ഒരു നാട്ടിലൂടെ തെന്നിനീങ്ങുന്ന മിനുസമാർന്ന ഒരു അമ്പ്.

ഞങ്ങൾ കാപ്പി ഓർഡർ ചെയ്തു. അത്രമേൽ മനോഹരമായ ഒരു പോർസലൈൻ കപ്പിലാണ് അത് എത്തിയത്; രുചിക്കും മുമ്പുതന്നെ ഞങ്ങൾക്കൊരു നന്ദിബോധം തോന്നി.

ഒരുപക്ഷേ ആ ചാരുത — കപ്പും സുഗന്ധവും ശാന്തതയും — ബിസിനസ്-ക്ലാസ് ടിക്കറ്റിനൊപ്പം ലഭിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നിരിക്കാം.

കാപ്പി സൗജന്യമായിരുന്നില്ല; സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ പണം നൽകാനൊരുങ്ങി. ഒരു ഇരുപത് ഡോളർ നോട്ട് പുറത്തെടുത്തു; പരിചാരിക പുഞ്ചിരിച്ച്, ചെറുതായി കുനിഞ്ഞ്, അത് നിരസിച്ചു.

ഞാൻ എന്റെ അമേരിക്കൻ എക്സ്പ്രസ് കാർഡ് നീട്ടി — വീണ്ടും സൗമ്യമായ ഒരു നിരസിക്കൽ. പിന്നെ ഒരു വിസ — അപ്പോഴും ഇല്ല.

അവൾ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു, മൃദുവായ കൈകൾ കൊണ്ട് വായുവിൽ ഒരു ചെറിയ വൃത്തം വരച്ചു — വാക്കുകളില്ലാത്ത ഒരു ഭാഷ: ജാപ്പനീസ് യെൻ മാത്രം.

എന്റെ കൈയിൽ ഒട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

തന്റെ തെറ്റാണെന്ന മട്ടിൽ ക്ഷമ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി കുനിഞ്ഞു.

ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുശേഷം അവൾ മടങ്ങിവന്നു — ഇത്തവണ ഒരു സാധാരണ വെള്ള കപ്പുമായി.

ഒരു വാക്കും പറയാതെ, മനോഹരമായ പോർസലൈൻ കപ്പിൽ നിന്ന് സുഗന്ധമുള്ള കാപ്പി ആ ലളിതമായ കപ്പിലേക്ക് പകർന്ന് അവൾ എനിക്ക് നീട്ടി.

ആ പ്രവൃത്തി കഥ മുഴുവൻ പറഞ്ഞു: കണക്കെഴുത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച പ്രീമിയം കപ്പുകൾ അവൾക്ക് രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നു, എന്നാൽ കാപ്പി എനിക്ക് നൽകാൻ അപ്പോഴും അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു.

അതൊരു സമ്മാനമായിരുന്നു, ഒപ്പം ഒരു നിശ്ശബ്ദ പാഠവും.

പോകും മുമ്പ് അവൾ കുനിഞ്ഞു വണങ്ങി — ആഴത്തിൽ, ആത്മാർത്ഥമായി — ഒരു ജോലിക്കാരി ഉപഭോക്താവിനെ എന്ന നിലയിലല്ല, ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ അംഗീകരിക്കുന്നതുപോലെ.

കാപ്പിയുടെ സുഗന്ധം പോലെ അവളുടെ വിനയം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞു.

ഞാനും ഭാര്യയും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഞാൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു, “റോൺ (ഞങ്ങളുടെ മകൻ) ഇതുപോലൊരു ജാപ്പനീസ് പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടെത്തി വിവാഹം കഴിക്കണം!”

ഭാര്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “വേണ്ട, വേണ്ട — പിന്നെ അവർ അവനെ ഇവിടെ ജപ്പാനിൽത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തും!”

കാപ്പിയും സംതൃപ്തിയും പേറി ശാന്തമായ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ ട്രെയിൻ കുതിച്ചുപായുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം എന്റെ ചിന്തകൾ നാട്ടിലേക്ക് പറന്നു — ഇന്ത്യയിലെ കേരളത്തിലേക്ക്.

ചിലപ്പോൾ ഒരു നാണയത്തുട്ടിന്റെ കുറവ് പോലും വഴക്കിന് തീകൊളുത്തുന്നിടത്ത്,

കെറ്റിൽ തിളയ്ക്കുന്നതിലും വേഗത്തിൽ കോപം തിളയ്ക്കുന്നിടത്ത്.

അവിടെ, ജപ്പാനിലൂടെ തെന്നിനീങ്ങുന്ന ആ ട്രെയിനിലിരുന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു:

നമ്മുടെ ജനപ്രതിനിധികൾക്കും പൊതുസേവകർക്കും ആറുമാസം ഇവിടെ ചെലവഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ —

ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിൻ സാങ്കേതികവിദ്യ പഠിക്കാനല്ല,

മറിച്ച് ആദരവ് എന്ന മാനുഷിക സാങ്കേതികവിദ്യ പഠിക്കാൻ.

കാരണം പുരോഗതി അളക്കുന്നത് ട്രെയിനിന്റെ വേഗം കൊണ്ടല്ല,

വണക്കത്തിന്റെ ചാരുത കൊണ്ടാണ്.

________________________________________

“സാങ്കേതികവിദ്യയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ വിനയം സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ പുരോഗതി ആരംഭിക്കുന്നത്.” -മാണി സ്കറിയ