മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാരും പേരക്കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം

ഉൾക്കാഴ്ച നമ്പർ 17

രചയിതാവ്: മാണി സ്കറിയ, Ph.D.
പ്രൊഫസർ എമെരിറ്റസ്, ടെക്സസ് A&M–കിംഗ്സ്‌വിൽ

ഏറ്റവും സൗമ്യവും കാലാതീതവുമായ ബന്ധമാണിത് — ഓർമ്മ ഭാവനയെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഇടം.
മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാർ ജ്ഞാനം ചുമക്കുന്നു; പേരക്കുട്ടികൾ ജിജ്ഞാസ കൊണ്ടുവരുന്നു.
കഥകളിലൂടെയും പുഞ്ചിരികളിലൂടെയും പങ്കിടുന്ന മൗനങ്ങളിലൂടെയും അവർ കൈമാറുന്നത് വിവരങ്ങൾ മാത്രമല്ല, സ്വത്വം കൂടിയാണ്.

ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, മാൻഹട്ടനിലുള്ള എന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ നിമിഷം ഒരു കുടുംബകഥയായി മാറി — ഒപ്പം ജീവിതകാലം മുഴുവനുള്ള ഒരു പാഠവും.
ഒരു ഈച്ച അപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിൽ കടന്ന്, ഞങ്ങളുടെ പ്രാതൽ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും മൂളിപ്പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ രണ്ടര വയസ്സുകാരി പേരക്കുട്ടി എന്റെ അരികിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ എന്റെ ചെറുപ്പകാലത്ത്, ഈച്ചയെന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരു അടി എന്നായിരുന്നു അർത്ഥം. എന്നാൽ അന്നു രാവിലെ, എനിക്കൊരു അപൂർവ അവസരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു — റിഫ്ലക്സിനു പകരം കാരുണ്യം പഠിപ്പിക്കാൻ.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവളോട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു, “ഓ, നോക്ക് — ഇതൊരു കുഞ്ഞ് ഈച്ചയാണ്! അവൾ അവളുടെ അമ്മ ഈച്ചയെ തിരയുകയായിരിക്കും.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. അതിനെ ഉപദ്രവിക്കേണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് തീരുമാനിച്ചു.
ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു, “എന്റെ ഭാഷയായ മലയാളത്തിൽ ഫ്ലൈയെ (fly) എന്താണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? ഞങ്ങൾ അതിനെ ‘ഈച്ച’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.”

അവൾ ആവർത്തിച്ചു, “ഈച്ച?” എന്നിട്ട് അഭിമാനത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ജനൽ തുറന്ന് ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു, “പോ, കുഞ്ഞ് ഈച്ചേ, നിന്റെ അമ്മയെ കണ്ടുപിടിക്ക്.”

ആ കുഞ്ഞ് ഈച്ച മാൻഹട്ടനിലെ വായുവിലേക്ക് പറന്നകന്നു, എന്റെ പേരക്കുട്ടി ആഹ്ലാദത്തോടെ ചിരിച്ചു.

പിന്നീട്, അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു, “മമ്മീ, ഞങ്ങൾ കുഞ്ഞ് ഈച്ചയെ പറഞ്ഞുവിട്ടു!”
പിന്നെ അവൾ മുത്തശ്ശിയോട് പറഞ്ഞു, “മിമി, മിമി, ഞങ്ങൾ ഈച്ചയെ പറഞ്ഞുവിട്ടു!”
അവളുടെ നാനി വന്നപ്പോൾ, അതേ ആവേശത്തോടെ അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു, “നാനീ, ഞങ്ങൾ ഈച്ചയെ പറഞ്ഞുവിട്ടു!”

ആ ലളിതമായ കഥ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ വൈറലായി — ഈച്ച കാരണമല്ല, മറിച്ച് അത് പ്രതിനിധാനം ചെയ്തതു കാരണം: തലമുറകൾക്കും ഭാഷകൾക്കും ഹൃദയങ്ങൾക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു പാലം.
ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യ മുതൽ നഗരമായ മാൻഹട്ടൻ വരെ, സ്നേഹത്തിന്റെയും പഠനത്തിന്റെയും ആ ബന്ധം മാറ്റമില്ലാതെ നിന്നു.

ഇപ്പോൾ, അതേ കൊച്ചുപെൺകുട്ടി — ഒരിക്കൽ ദയയുടെ എന്റെ രണ്ടര വയസ്സുകാരി വിദ്യാർത്ഥിനി — അതേ പ്രായത്തിൽ തന്നെ, ആറാഴ്ച പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞനുജത്തിക്ക് “ഒരു വല്യേച്ചി” ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു.
അവൾ ആദ്യം അവളെ എന്തു പഠിപ്പിക്കുമെന്ന് ഊഹിക്കാമോ?
ഒരു നഴ്സറി പാട്ടോ എണ്ണൽപ്പാട്ടോ അല്ല, മറിച്ച് അമ്മയെ കണ്ടെത്തിയ കുഞ്ഞ് ഈച്ചയുടെ കഥ — ഒരു ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അടുത്തതിലേക്ക് ഇതിനകം യാത്ര ചെയ്തുകഴിഞ്ഞ ദയയുടെ ഒരു സൗമ്യ പാഠം.

ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നു — എനിക്കുറപ്പുമുണ്ട് — അവൾ വളരുമ്പോൾ, മാൻഹട്ടനിൽ അവൾ സന്ദർശിക്കുന്ന, ഇപ്പോൾ പതിവായി പോകുന്ന അനേകം കളിസ്ഥലങ്ങളിൽ, ഒരിക്കൽ സ്വതന്ത്രയാക്കിയ ആ കൊച്ചു കൂട്ടുകാരിയെ വായുവിൽ തിരഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആ കുഞ്ഞ് ഈച്ചയെ അവൾ അന്വേഷിക്കുമെന്ന്.

പാഠം: ഒരു മുത്തശ്ശന്റെയോ മുത്തശ്ശിയുടെയോ ഏറ്റവും വലിയ അധ്യാപന ഉപാധി നിർദ്ദേശമല്ല, മാതൃകയാണ് — സഹാനുഭൂതിക്കും ഭാഷയ്ക്കും ഒരുപോലെ ജീവൻ നൽകാനാകുമെന്ന് ഒരു കുട്ടിക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ തീരുമാനം.

ഡോ. മാണിയുടെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ: “ഒരു മുത്തശ്ശനും പേരക്കുട്ടിക്കുമിടയിൽ ഒരു സുവർണ്ണ ബന്ധമുണ്ട് — അവിടെ കാലം മന്ദഗതിയിലാകുന്നു, ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ മിടിക്കുന്നു, സ്നേഹം വാക്കുകളില്ലാതെ ജ്ഞാനം പകർന്നു നൽകുന്നു.”

ഏറ്റവും പവിത്രമായ ബന്ധം

സർക്യൂട്ടുകൾക്കും കോശങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ക്ലാസ് മുറികൾക്കും കമ്പനികൾക്കും അപ്പുറം, ഏറ്റവും പവിത്രമായ ബന്ധം നിലകൊള്ളുന്നു — തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം.

പാഠം: കാലവും നിത്യതയും തമ്മിലുള്ള സംവാദമാണ് ഏറ്റവും പവിത്രമായ ബന്ധം — അവിടെ ജ്ഞാനം മുട്ടുകുത്തുന്നു, അത്ഭുതം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
ഒരു അൽഗോരിതത്തിനും സഹാനുഭൂതി പുനഃസൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. ഒരു കോഡിനും ഒരു നല്ല വാക്കിന് പകരമാകാനാവില്ല. ഒരു ഉപകരണത്തിനും മനുഷ്യസ്പർശത്തിന്റെ ഊഷ്മളത സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല.