വിരലുകളും ഫോർക്കുകളും ചോപ്സ്റ്റിക്കുകളും: സംസ്കാരം തീൻമേശയിൽ സംഗമിക്കുമ്പോൾ
ഉൾക്കാഴ്ച നമ്പർ 15
“വയറു നിറയുന്നത് ഭക്ഷണം കൊണ്ടു മാത്രമല്ല, സൗഹൃദം കൊണ്ടുമാണ്.” — പേർഷ്യൻ പഴഞ്ചൊല്ല്

രചയിതാവ്: മാണി സ്കറിയ, പിഎച്ച്.ഡി.
പ്രൊഫസർ എമെരിറ്റസ്, ടെക്സസ് എ&എം–കിംഗ്സ്വിൽ
കേരളത്തിൽ, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാരും ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചോറും കറിയും കഴിച്ചാണ് ഞാൻ വളർന്നത്. അവിടെ കൈകൊണ്ടു കഴിക്കുന്നത് മോശം പെരുമാറ്റമല്ല; അത് ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ഒരു ഭാഷയാണ്. ഓരോ സ്പർശവും ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുതരുന്നു — അതിന്റെ ചൂട്, അതിന്റെ ഘടന, അതിലെ സ്നേഹം. ഒടുവിൽ വിരലുകൾ നക്കിത്തുടയ്ക്കുമ്പോൾ, അതു നിശ്ശബ്ദമായി പറയുന്നു, “ആ ഊണ് ഗംഭീരമായിരുന്നു.”
ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിലും ഇപ്പോൾ ഒരു മുത്തച്ഛനെന്ന നിലയിലും, എണ്ണമറ്റ തവണ ഞാൻ എന്റെ മക്കളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുകയും അവരെ ഏമ്പക്കം വിടുവിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ കുഞ്ഞുശബ്ദം ഒടുവിൽ പുറത്തുവരുന്നതുവരെ ഞാൻ അവരുടെ മുതുകിൽ മൃദുവായോ അൽപ്പം ഉറപ്പോടെയോ പതിയെ തട്ടും. സംതൃപ്തിയുടെ ഏറ്റവും മധുരമുള്ള സൂചനകളിലൊന്നാണത്. എന്റെ നാട്ടിൽ, മുതിർന്നവർക്കിടയിൽ പോലും സമാനമായ ഒരു രീതിയുണ്ട്: ഭക്ഷണശേഷം ഒരു ചെറിയ ഏമ്പക്കം എന്നാൽ നന്നായി കഴിച്ചു എന്നാണർത്ഥം. എന്നാൽ അമേരിക്കയിൽ, അതു നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്ന അവസാനത്തെ അത്താഴ ക്ഷണമായേക്കാം!
ഞാൻ അമേരിക്കയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, തീൻമേശയിൽ ഫോർക്കും കത്തിയും സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ തോന്നി. തീൻമേശ മര്യാദകൾക്ക് എന്റെ ഭാര്യ ഒരുപക്ഷേ എനിക്ക് “എ” ഗ്രേഡ് തരും. എന്നാൽ ധാരാളം യാത്ര ചെയ്യുന്ന എന്റെ മകൾ, ചോപ്സ്റ്റിക് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവിന് “സി–” മാത്രമേ തരൂ. അവൾ ആ കലയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിക്കഴിഞ്ഞു; ഞാനാകട്ടെ ഇപ്പോഴും പാത്രത്തിൽ ഒരു വറ്റിനു പിന്നാലെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഓരോ സംസ്കാരത്തിനും അതിന്റേതായ ഒരു പാചക-ഭക്ഷണ ഭാഷയുണ്ട്. ചിലർക്ക് അതു നിശ്ശബ്ദമായ മര്യാദകളാണ്; മറ്റു ചിലർക്ക് ഉറിഞ്ചിക്കുടിക്കലും ചിരിയും ആനന്ദത്തോടെയുള്ള വിരൽനക്കലുമാണ്. ആംഗ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തം, നന്ദി ഒന്നുതന്നെ.
അന്ത്യ അത്താഴത്തിൽ പോലും, യേശു തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ടാണ് അപ്പം മുറിച്ചത് — ഫോർക്കുകളില്ല, സ്പൂണുകളില്ല, വിശ്വാസവും പങ്കുവയ്ക്കലും മാത്രം. ആ ലളിതമായ പ്രവൃത്തി ഐക്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ പ്രതീകമായി മാറി; ഒരുമിച്ചിരിക്കലാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കലിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥമെന്ന് അതു നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ജോർദാനിലെ അമ്മാനിൽ ഞാൻ അതേ ചൈതന്യം അനുഭവിച്ചു. അവിടെ കൃഷിമന്ത്രിയുടെയും സെനറ്ററായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെയും വസതിയിൽ ഞാനും ഭാര്യയും ബഹുമാന്യ അതിഥികളായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം അവർ ഒരു ഗംഭീര അത്താഴവിരുന്ന് ഒരുക്കി; ജോർദാന്റെ ദേശീയ വിഭവമായ മൻസഫ് — സുഗന്ധമുള്ള ചോറും മൃദുവായ ആട്ടിറച്ചിയും പുളിരസമുള്ള തൈര് സോസും — ഒരു കൂറ്റൻ താലത്തിൽ വിളമ്പി. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളിൽ നിന്നുമുള്ള അതിഥികൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് വലതുകൈ കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവിടെ പദവികളോ മതിൽക്കെട്ടുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ചിരിയും കൂട്ടായ്മയും മാത്രം.
ആ രാത്രി, ആഴമേറിയ ഒരു കാര്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: യഥാർത്ഥ നയതന്ത്രം എപ്പോഴും നടക്കുന്നത് സമ്മേളന മുറികളിലല്ല — പങ്കിട്ടു കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിനു ചുറ്റുമാണ്.
ലോകമെമ്പാടും, ഭക്ഷണത്തെ സ്പർശിക്കാൻ മനുഷ്യരാശി എണ്ണമറ്റ വഴികൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് — പേർഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ഫോർക്കുകൾ, പുരാതന ചൈനയിൽ നിന്നുള്ള ചോപ്സ്റ്റിക്കുകൾ, ഇന്ത്യയിലും മധ്യപൂർവദേശത്തും കോരിയെടുക്കാനുള്ള അപ്പം, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ വാഴയിലകൾ. വിരലുകൾ കൊണ്ടോ ഫോർക്കുകൾ കൊണ്ടോ ചോപ്സ്റ്റിക്കുകൾ കൊണ്ടോ കഴിച്ചാലും, നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നത് നന്ദിയുടെ അതേ ചൈതന്യമാണ്.
അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം പങ്കിടുമ്പോൾ, എന്ത് കഴിക്കുന്നു എന്നതു മാത്രമല്ല, എങ്ങനെ കഴിക്കുന്നു എന്നതും — ആരോടൊപ്പം എന്നതും — ശ്രദ്ധിക്കുക. ഭക്ഷണം ഒരിക്കലും വെറും ഭക്ഷണമല്ല. അതു സൗഹൃദമാണ്, കുടുംബമാണ്, കൂട്ടായ്മയാണ്.
“ഭക്ഷണം കഴിക്കലിന്റെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം നാം കഴിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലല്ല, ആ ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്ന മനോഭാവത്തിലാണ്.” — ഡോ. മാണി സ്കറിയ